"Słuchaj - zanim mów - i zanim powiesz - czyń..."

Chwila oderwania od stosu rzeczy do zrobienia "na wczoraj". Tym razem ogród światła w Wilanowie, w towarzystwie Martyny i Pauliny. Chyba gdzieś w połowie dziewczynom zaczęło brakować cierpliwości na moje, kolejne okrzyki zachwytu. :P Cóż, można się czepiać i określać tandetnymi takie instalacje, ale trudno odmówić im uroku i czaru. W takich miejscach łatwo czuć się jak patrzące na wszystko bez zmartwień i obaw dziecko. 

Po za tym nadużywam ostatnio Kaczmarskiego, Gintrowskiego i Łapińskiego (stąd zresztą tytuł). 

                                                                                                          "Rozmowa

- Pan, śpiewak, świat widzi ponuro:

Wciąż tylko o stosach i grobach;

 

Pan wiesza, poddaje torturom,

Głos pana to wieczna żałoba,

Że trwają - pan za złe ma murom,

A mnie się to życie podoba!

- Proszę pani, ja życie lubię

W jego prawdzie i w jego złudzie;

Ale człowiek dąży ku zgubie,

Wiedzieć o tym nie chcą ludzie.

- Właśnie, ludzie. Niech pan pomyśli

Starczy im prawdziwych przepaści,

A najgorsze - jeszcze się przyśni;

W cierpieniu - wszyscy są właśni.

Pan mówi, że życie to czyściec,

A oni pragnęliby baśni.

- Proszę pani, przecież to robię.

Opowiadam baśnie, choć smutne -

Kim by był niepojęty człowiek

Bez braci Grimm prawdy okrutnej?

- Właśnie, prawda. O co pan pyta?

Obcy panu brak wątpliwości.

To pan śpiewa, co pan przeczytał:

Po prostu świat w książkę uprościł.

Pan gra, kiedy wszechświat zgrzyta.

Pan przeczy człowieczej miłości!

- Proszę pani, cierpieć się staram.

Starczy spytać żony i dzieci.

Kocham. Miłość - księga stara,

Którą warto Bogu polecić.

- Właśnie, Bóg. Pan Boga nie lubi,

Ale mówi, że wciąż Go szuka.

W pańskich trwogach można się zgubić;

Pojąć sztukę pańską, to sztuka.

Pan publicznie z losem się czubi:

Jaka z tego dla nas nauka?

- Proszę pani, proszę nie czekać

Na nauki, tezy i wnioski -

Jestem egzemplarz człowieka,

A to znaczy - diabli, czyśćcowy i boski.'

 

Przeglądam informacje o tym co wokół i chyba trochę zazdroszczę tym wszystkim, którzy mają gotowy przepis na wszytko. Ja wciąż nie umiem spoglądać na świat w systemie  zero-jedynkowym. Pomiędzy czernią i bielą zauważam miliony odcieni szarości, ale choć to niewygodne, to nie chcę tego zmieniać. Nie ufam słowom zawsze i  nigdy. Cóż przynajmniej zazwyczaj :P Choć wciąż wierzę, że w przyszłości odnajdę ich sens.